Ĉi estas rakonto pri ŝtelita rozo; kaj mi dediĉas ĝin al vi. Ĉar iufoje la donaco plej granda kaŝiĝas kune kun etaj donacoj en angulo de malriĉega tirkesto. Kaj ĉar, iufoje, la vivo komisias al sombra fantomo ŝteli al ni la juvelon, tiel ke ni revalutigas sian grandegan valoron.

Iam (multaj lunoj kaj multaj sunoj estas nun jam forpasintaj), ekzistis Norde ol  ĉiu lando, tre granda kaj miriga valo, kisata de suno kaj de ĉiu kreitaĵo. Tagtempe, karesita de suno kaj vento, ĝi svarmis de ĉia vivanta estaĵo: belecplenaj dioj, kaj fajnaj elfoj, laboremaj nanoj kaj altegaj homoj. Nokte, kiam ili dormis, la valo plenigis de ĉio, kion naturpatrino kreis aǔ nur imagis. Kaj la suno, kaj la luno, kaj steloj, povis vidi ĉe ĉielo, eĉ inter grandega vivpovo, kiamaniere paco, kvieto kaj silento regis senkontrastaj.

La nomo de ĉi tiu valo estis "Verětecosonĝo". Estis, ĉar nun ne plu estas.

Tamen, lasu ke mi kantus al vi sian historion…

Kiam ankoraǔ oni komprenis malsamecon inter Bono kaj Malbono, la maljuna bona reĝo Neĝkovritaharo, tiel nomata pro sia arĝenta hararo, nun jam feliĉe alvenita al sia vivfino, kunvenigis ĉiun loĝulon de Verětecosonĝo ĉe valomezo: “Miaj gekaraj, maljuna por mi estas nokto, kaj mi devas adiaǔas. Dum mi superreĝadis, Verětecosonĝo konis la pacon, ĉar bono kaj malo ĉeestis inter ni sen masko. Tiel estu ĉiam! Tamen, nun ke mi foriras, mi timas por vi. Pro tio, mi elektis lasi vin admonon, kiu vin alarmados kontraǔ malbonon, kaj vin memorigados la bonon. Mi metas inter vin Ĉiamdaǔran Rozon. Nigraj kiel ĉielo dum nokto estas siaj petaloj, kaj samtempe lazuraj kiel ĉielo dum tago. Neniam laciĝas pri ĝin admiri kaj gardi, kaj via koro direktiĝadas al ĝin; ĉar ol la donacaro, ĝi estas la plej altvalora, kaj la Malbonsinjoro de Glaciejoj, avidos posedi tian grandegan donacon.”

Multaj vivoj forpasis post la morto de reĝo Neĝkovritaharo, kaj bedaǔrinde lia memoro mortiĝis kune kun li. Ĉi Verětecosonĝo la popolo komencis forgesi Malbonon kaj Bonon, la Rozon kaj la admonojn de antikva saĝa reĝo. Kaj eĉ maljunuloj, kiuj ankaǔ ion memoradis, ekskuzis ĉion per konsidero, ke neniam la Malbonsinjoro de Glaciejoj sin ĝenis pro ilin.

Tiel, Malbono kaj Bono remetiĝis maskon, kaj neniu ĉe Verětecosonĝo ilin plu rekonis. Kaj neniu plu rekonis  Verětecosonĝon. Fakte, se entute oni ne memoris la travivaĵojn, la nordaj popoloj rakontadas, ke la Malbonsinjoro de Glaciejoj, vidinte sen zorgo nek protektado la Rozon de Neĝkovritaharo, decidis ĝin alpropigi al si inter ĝenerala indiferenteco. Kaj ne nur! Li ankaǔ decidis puni stultajn loĝantojn de Verětecosonĝo! Kiel, neniu konas; tamen, se vi renkontas nordlanda geviro de via belega planedo, demandu al lin montri kie estus Verětecosonĝo. Tujtuje, li indikos al vi galcian forlasita teron, indiferenta pri ĉio kaj ĉiuj. Ĉi nordaj populoj, kaj ĉiu ulo, kiu loĝas ĉe via planedo, ĝin nomas "Norda Poluso"… Ĝi ne nomiĝas, nur atendas, denove, ĝian Rozon.

(Aűtoro kaj Tradukanto el itala lingvo: Marino Curnis. © ®. 29/04/1996. -Kajero III * 56/60-)